Έκοψαν το ρεύμα σε οικογένεια ανέργων με πέντε παιδιά στη Βέροια!

Είναι πολύ επικίνδυνο για το αύριο,να δοκιμάζουν τα όρια πολιτών και κοινωνίας. Η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα σε οικογένεια με πέντε παιδιά. Οικογένεια ανέργων.
Για δέκα πέντε ημέρες, ήταν χωρίς ρεύμα, μέχρι που κάποιοι τρίτοι, ειδοποίησαν τους «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ», που βέβαια, αμέσως επανασύνδεσαν το ρεύμα. Δεν ξέρουμε πού θα οδηγήσει αυτή η αφόρητη πίεση αλλά, δεν μπορεί να είναι ευχάριστη. Όσοι κρατούν τη «διοίκηση» στα χέρια τους, όπως δεν τους ενδιέφερε, έτσι συνεχίζουν αδιάφορα να μεγαλώνει η επόμενη γενιά με οργή. Οργή απέναντι σε όλους και όλα. Άθλια, εξοντωτική και εγκληματική συμπεριφορά απέναντι σε εξουθενωμένους ενήλικους και αθώους ανήλικους.

Μέσα σε όλα τα νόμιμα γύρω μας, οι «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ», παράνομα ακόμη μια φορά, επανασύνδεσαν το ρεύμα. Αλήθεια, αυτοί που αποφασίζουν και αυτοί που εκτελούν τις εντολές έναντι μισθού, δοκίμασαν ποτέ να περάσουν ένα εικοσιτετράωρο χωρίς ρεύμα;

Η στοιχειώδης δικαιοσύνη, είναι πολύ μακριά ακόμη από τη στοιχειώδη λογική.

ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ

veria-city-news.blogspot.gr

Continue reading ...

Ισπανία: Μια χώρα λεηλατημένη από την ηγεσία της, του Λουίς Σεπούλβεδα

Η κρίση με αγγίζει προσωπικά. Πολλοί Ισπανοί φίλοι μου τη βιώνουν σε όλη την καταστροφική της μανία. Νιώθουν ότι το μέλλον είναι αβέβαιο όσο ποτέ άλλοτε και ...παρακολουθούν αποσβολωμένοι την ομαλή ζωή μιας χώρας να παρασύρεται, μέρα με τη μέρα, από την ξέφρενη πορεία μιας ηγεσίας με δύο κεφαλές, το Λαϊκό Κόμμα από τη μία μεριά και το Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ισπανίας (PSOE) από την άλλη, χωρίς να είναι σε θέση κανένα από τα δύο να δώσει την παραμικρή εξήγηση για το τι στο διάολο συνέβη, τι συμβαίνει τώρα και, το χειρότερο, τι στα κομμάτια θα συμβεί αύριο.

Υποτίθεται ότι δουλειά κάθε κυβέρνησης είναι να διατηρεί ζωντανή την κοινωνική αφήγηση με όλες τις αντιφάσεις και τα προβλήματά της. Μόνο που, η αναγκαία αυτή αφήγηση δεν υπάρχει στην Ισπανία, ούτε υπήρξε ποτέ. Κι αυτό γιατί, μετά τον θάνατο του Φράνκο και τη μετάβαση στη δημοκρατία, [1] η πολιτική ηγεσία της χώρας ανέδειξε την πνευματική οκνηρία σε σήμα κατατεθέν. Κανείς δεν ένιωσε την ανάγκη να συλλάβει ένα βιώσιμο μοντέλο για τη χώρα. Αν, μάλιστα, καθίσει κάποιος να αναλογιστεί, όπως έκανα εγώ, τις παρεμβάσεις στο Κοινοβούλιο ή τις ομιλίες στις προεκλογικές εκστρατείες, δεν θα βρει ούτε μία αξιομνημόνευτη φράση που να παραπέμπει σε αυτό που ονομάζουμε όραμα για τη χώρα και την κοινωνία.

Ο μόνος Ισπανός πολιτικός ηγέτης που επιχείρησε να αποδώσει την αφήγηση της ισπανικής κοινωνίας ήταν ο Μανουέλ Αθάνια, ο τελευταίος πρόεδρος της Ισπανικής Δημοκρατίας πριν το πραξικόπημα του Φράνκο το 1936. Δεν υπήρξε άλλος ούτε υπάρχει, διότι η Ισπανία πάσχει από την έλλειψη μιας πεφωτισμένης αστικής τάξης, αυτής ακριβώς που θα μπορούσε να αναδείξει μια σπουδαία πολιτική μορφή.

Η μοναδική ενδιαφέρουσα δήλωση ήταν ένα απόφθεγμα του Ντενγκ Χσιάο Πινγκ, το οποίο επανέλαβε στην εποχή του ο Φελίπε (πρωθυπουργός 1982-1996): «Δεν έχει σημασία αν ο γάτος είναι άσπρος ή μαύρος, αρκεί να πιάνει ποντίκια». Με αφετηρία αυτή τη φράση που κυριάρχησε σε όλες τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτιστικές και πολιτικές καταστάσεις, θα προσπαθήσω να αφηγηθώ μια ιστορία που να μου δίνει να καταλάβω τι στα κομμάτια έγινε, τι διάολο γίνεται τώρα και γιατί. Ως Ευρωπαίος πολίτης, έχω ανάγκη από μια ιστορία για να κατανοήσω αυτό το εφιαλτικό παρόν, μια ιστορία που θα με βοηθήσει να βρω μια διέξοδο από αυτό, προτού με παγιδεύσει μέσα του, όπως το καταραμένο πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι.

Έκανε αρκετό κρύο στη Μαδρίτη εκείνο το πρωί της 4ης Φεβρουαρίου του 1988, αν και η χαμηλή θερμοκρασία ήταν αισθητή μοναχά στον δρόμο κι όχι μέσα στην αίθουσα της Βουλής, όπου τα αίματα είχαν ανάψει για τα καλά. Περισσότεροι από χίλιοι επιχειρηματίες, προσκεκλημένοι του Συνδέσμου για την Πρόοδο της Επιχειρηματικότητας (APD) περίμεναν τα ενθαρρυντικά λόγια του Κάρλος Σολτσάγα, υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Φελίπε Γκονσάλες. Και ο υπουργός μίλησε: «Η Ισπανία είναι η χώρα στην οποία μπορεί κανείς να κερδίσει περισσότερα χρήματα σε σύντομο διάστημα από οποιαδήποτε άλλη στην Ευρώπη, ενδεχομένως και στον κόσμο. Δεν το λέω μόνο εγώ : το επιβεβαιώνουν επίσης οι χρηματιστηριακοί σύμβουλοι και οι αναλυτές».

Το χειροκρότημα ανέβασε τη θερμοκρασία σε τροπικά επίπεδα. Το Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ισπανίας (PSOE) μιλούσε ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Η Ισπανία ήταν μια χώρα στην οποία μόνο οι ηλίθιοι δεν μπορούσαν να γίνουν πλούσιοι ή, έστω, να ζήσουν με την ιδέα ότι θα γίνουν πλούσιοι. Οι στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας της οικονομίας, η αρχή της αλληλεγγύης, η σοσιαλδημοκρατική αντίληψη περί ευημερίας, μια αριστερή προσέγγιση για τη δημιουργία του πλούτου, όλα αυτά, καθώς και τα υπόλοιπα, σαρώθηκαν πάνω στην ένδοξη πορεία κατά την οποία μοναδικό σήμα κατατεθέν της κοινωνίας έγινε ο πλούτος και δη, ο «εύκολος».

Πώς μπορεί, άραγε, μια χώρα να πέσει στην παγίδα του εύκολου πλουτισμού; Η παγκόσμια κρίση προσφέρει ήδη πολλές ερμηνείες δια στόματος οικονομολόγων, οι οποίοι καταδεικνύουν το προφανές: Ναι μεν το καπιταλιστικό σύστημα έχει αποτύχει συνολικά, ωστόσο, ειδικά στην περίπτωση της Ισπανίας, τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν στη λειψή μετάβαση από ένα δικτατορικό, εθνικιστικό και καθολικό κράτος σε ένα δημοκρατικό, που πιστεύω του υπήρξε η λήθη και η επανεκκίνηση.

Η ένταξη στην κοινότητα των ευρωπαϊκών κρατών είτε δεν επέτρεψε είτε αποσόβησε κάθε συζήτηση σχετικά με τη φύση της πορείας προς τη δημοκρατία. Η εμπειρία της Ισπανικής Δημοκρατίας αγνοήθηκε, χωρίς κανένας να ανησυχήσει για το τίμημα της απουσίας ιστορικών αναφορών, για τη μανία με τη Δύση που μας έριξε στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ούτε, κυρίως, για την ισπανική πολιτισμική κατάρα που ακούει στο όνομα «Πίκαρος». [2] Ο γάτος, ό,τι χρώμα κι αν ήταν, έπρεπε να πιάνει ποντίκια.

Μπορεί να μοιάζει χαριτωμένο το θέαμα ενός Πίκαρου που κλέβει τα σταφύλια από έναν κακομοίρη τυφλό, αλλά, όταν η πανουργία μετατρέπεται σε φόρμα της καθημερινότητας σε όλα τα επίπεδα, και, το χειρότερο, σε επίπεδο διακυβέρνησης, τo αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Γιατί, τα σημερινά μας λάθη υπάρχουν μόνο και μόνο για να μας θυμίζουν τα χθεσινά. Ένα από τα μεγάλα λάθη που έγιναν στην Ισπανία, και πολλοί επιμένουν πάνω σε αυτό, είναι ότι το λεξιλόγιο διαστρεβλώθηκε ώστε να μην αποτυπώνει την πραγματικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι η κρατική τρομοκρατία που εφαρμόστηκε στο κυνήγι κατά της ΕΤΑ [3] τη δεκαετία του ΄80 ονομάστηκε « αντιτρομοκρατική πολιτική », ούτε ότι η λέξη « κρίση » αντικαταστάθηκε από τη φράση « επιβράδυνση της ανάπτυξης » ή ότι η διάσωση του ιδιωτικού τραπεζικού τομέα παρουσιάστηκε ως « δάνειο με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους ». Από την πρώτη μέρα της μεταπολίτευσης, ο ευφημισμός επιβλήθηκε ως δομικό συστατικό του πολιτικού λόγου.

Τρία χρόνια πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το τέλος του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την αποτυχημένη εγκαθίδρυση της πρώτης «νέας παγκόσμιας τάξης», η Ισπανία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η λέξη «παγκοσμιοποίηση» ήχησε στα αυτιά πολλών σαν μια εκκωφαντική βαβούρα που σκέπασε κάθε σοβαρή σκέψη γύρω από το πώς μπορεί να ενταχθεί το ισπανικό κράτος σε αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων και αποσιώπησε κάθε πρόβλεψη σχετικά με το πώς μπορεί να αποτελέσει τμήμα του φαινομένου της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Έτσι, βέβαιοι ότι η χώρα τους εντασσόταν στο πλούσιο κομμάτι της ανθρωπότητας χάρη στο φαινόμενο της όσμωσης, η ισπανική πολιτική τάξη στο σύνολό της και οι Ισπανοί οικονομολόγοι σχεδόν χωρίς καμία εξαίρεση δεν έκαναν την παραμικρή ανάλυση πάνω στις συνέπειες του γεγονότος που αποτέλεσε, σε γενικές γραμμές, το πρώτο βήμα προς τη σημερινή κρίση.

Όταν οι ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου αποφάσισαν ότι οι λιγότερο αναπτυγμένες χώρες έπρεπε να μετατραπούν σε μια μεγάλη, διαρκώς επεκτεινόμενη αγορά, έτσι ώστε να ανοιχθούν στον ανταγωνισμό με τον Πρώτο Κόσμο, κανένας προφήτης τύπου Κάρλος Σολτσάγα δεν κάθισε να αναλογιστεί για μια στιγμή ότι, όσο άδικοι και επαχθείς κι αν ήταν οι όροι περί ανταγωνισμού που επιβλήθηκαν στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, αυτοί θα εξαπέλυαν μια ανεξέλεγκτη δυναμική : οι φτωχοί θα άρχιζαν να πουλούν όλο και περισσότερο στους πλούσιους και θα γίνονταν περισσότερο ανταγωνιστικοί απέναντι στις βιομηχανίες του Πρώτου Κόσμου.

Οι οικονομίες των φτωχών χωρών άρχισαν να αναπτύσσονται με εντυπωσιακούς ρυθμούς και βαφτίστηκαν « αναδυόμενες οικονομίες ». Η ευημερία τους, την οποία θα μπορούσε να χαιρετίσει κανείς ως μια δίκαιη επανόρθωση ύστερα από τόσους αιώνες λεηλασίας, είχε ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωση του παραγόμενου πλούτου στα χέρια των ελίτ, ωθώντας με αυτόν τον τρόπο τα κράτη να βάλουν στην πρώτη γραμμή τις « ανάγκες της οικονομίας » έναντι των πολιτικών θεωρήσεων. Οι χώρες της Δύσης, με μοναδικό τους μέλημα το κέρδος, δεν δίστασαν να θυσιάσουν τις δικές τους εθνικές βιομηχανίες. Οι μετεγκαταστάσεις εργοστασίων και οι εκβιασμοί του τύπου « ή δεν πληρώνω φόρους ή τα μαζεύω και φεύγω », όπως στην περίπτωση της σουηδικής αυτοκινητοβιομηχανίας Volvo, υποχρέωσαν τις χώρες του πρώτου κόσμου να περιορίσουν το βιοτικό τους επίπεδο και να ανοίξουν τις πρώτες ρωγμές στο κράτος πρόνοιας, εν αναμονή της πλήρους αποσάθρωσής του.

Είναι να αναρωτιέται κανείς αν ήταν πρωτόγνωρη αυτή η μορφή δράσης των πλουτοκρατών. Όχι. Η συμπεριφορά του καπιταλισμού δεν ήταν κάτι καινούργιο. Ο άνθρωπος που έδωσε τον καλύτερο ορισμό σε αυτή την τακτική πολύ πριν ο όρος παγκοσμιοποίηση ενταχθεί στο οικονομικό και πολιτικό λεξιλόγιο, ήταν ο πρόεδρος ενός μακρινού κράτους της Νότιας Αμερικής, ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο οποίος, σε μια ομιλία του στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ, στις 4 Δεκεμβρίου του 1972, είπε : « Βρισκόμαστε απέναντι σε μια μετωπική σύγκρουση ανάμεσα στις μεγάλες πολυεθνικές και στα κράτη. Οι βασικές τους αποφάσεις –πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές– μοιάζουν να δέχονται παρεμβάσεις από διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι δεν εξαρτώνται από κανένα κράτος, δεν φορολογούνται και δεν λογοδοτούν για τις πράξεις τους σε κανένα κοινοβούλιο ούτε σε κάποιον άλλο αντιπροσωπευτικό θεσμό του κοινού συμφέροντος. Με λίγα λόγια, υποσκάπτεται ολόκληρη η πολιτική δομή του κόσμου ».

Ήδη από εκείνη την εποχή, η Αγορά είχε αρχίσει να δρα ως δικτατορία και η πολιτική, αυτή η παλιά τέχνη του εφικτού, έγινε ένας διαγωνισμός για την επιλογή του καταλληλότερου διαχειριστή για τα συμφέροντα, όχι των κρατών, αλλά της Αγοράς.

Όλα αυτά, όμως, τα αγνόησαν εσκεμμένα οι Ισπανοί πολιτικοί. Το τόσο χαρακτηριστικό τροπάρι του Πίκαρου, « ό,τι δεν ξέρω, δεν με νοιάζει », τους παγίδευσε στην απόλυτη απραξία μόλις άρχισαν να διαφαίνονται τα πρώτα συμπτώματα της κρίσης.

Δεν υπάρχει πολιτικός στην Ισπανία που να μη δηλώνει ότι ο τουρισμός είναι η πρώτη ή, έστω, η δεύτερη σημαντικότερη βιομηχανία της χώρας. Όπως δεν υπάρχει και κανένας που να υπενθυμίζει ότι το μάννα του τουρισμού υπόκειται σε συγκυρίες που υπερβαίνουν τις ανθρώπινες επιθυμίες και ότι, εκτός από το να κάνει πλούσιους τους ιδιοκτήτες των τουριστικών εγκαταστάσεων, δημιουργεί κι ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας που διαπερνά ολόκληρη την κοινωνία η οποία ζει από τον τουρισμό. Δεν είναι το ίδιο να είσαι κάτοικος μιας χώρας πρωτοπόρου στην τεχνολογική καινοτομία με το να ζεις σε μια χώρα σερβιτόρων, μαγείρων και ρεσεψιονίστ.

Η ένταξη της Ισπανίας, μαζί με την Ελλάδα και την Πορτογαλία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτός από την εγκατάλειψη του απομονωτισμού και του αυταρχισμού, σηματοδότησε επίσης την εισροή περισσότερου χρήματος ακόμα κι απ’ όσο έφερε το σχέδιο Μάρσαλ σε ολόκληρη τη μεταπολεμική Ευρώπη, με τη μορφή είτε πακέτων σύγκλισης είτε αναπτυξιακής βοήθειας. Μόνο για το διάστημα 2007-2013, η Ισπανία έλαβε 3,25 δις ευρώ. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι κατά την οχταετή διακυβέρνηση Αθνάρ το σύνθημα «η Ισπανία πηγαίνει καλά» είχε αναχθεί σε δόγμα και ο διάδοχός του, Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο [4], διαβεβαίωνε ότι η ισπανική οικονομία ξεπερνούσε την ιταλική και προσέγγιζε τη γαλλική, καθώς και ότι το ισπανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν το καλύτερο στον κόσμο, η Ισπανία δεν έβαλε ούτε ένα ευρώ υπέρ των 10 χωρών που εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004.

Αυτή η τελευταία λεπτομέρεια έπρεπε να θορυβήσει τους Ευρωπαίους ηγέτες σχετικά με τη βιωσιμότητα της ισπανικής οικονομίας. Αν αυτό δεν συνέβη ποτέ, οφείλεται στο γεγονός ότι οι αγορές είχαν ανακαλύψει στην Ισπανία, όπως και στην περίπτωση των ΗΠΑ, μια πολύ πιο επικερδή επιχείρηση από τον εκσυγχρονισμό του παραγωγικού συστήματος : την κερδοσκοπία των ακινήτων και την απεριόριστη χορήγηση στεγαστικών δανείων.

Κανένας Ισπανός πολιτικός ή οικονομολόγος δεν ασχολήθηκε με το γεγονός ότι μέσα στα πέντε χρόνια που προηγήθηκαν του ξεσπάσματος της κρίσης με την κατάρρευση της τράπεζας Lehman Brothers, οι αναδυόμενες οικονομίες, όπως η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία αναπτύσσονταν με ξέφρενους ρυθμούς. Οι προσπάθειες που κατέβαλλαν οι λίγες ισπανικές επιχειρήσεις που είχαν την ικανότητα να διεισδύσουν στην παγκόσμια οικονομία τούς άφηναν αδιάφορους, σε αντίθεση με τα βραχυπρόθεσμα κέρδη που εξασφάλιζε η φούσκα των ακινήτων.

Η διαφθορά εισέβαλε στην πολιτική ζωή της Ισπανίας ως η πεμπτουσία του νοοτροπίας του Πίκαρου : εγώ σου χρηματοδοτώ την προεκλογική εκστρατεία κι εσύ χαρακτηρίζεις τη γη του δήμου σου οικοδομήσιμη. Έτσι, ξεφύτρωσαν εκτρώματα, όπως μια πόλη φάντασμα στην έρημο του Τολέδο, ονόματι Σεσένια, με περισσότερα από 13.500 διαμερίσματα χωρίς νερό, ηλεκτρικό, οδικό δίκτυο, αλλά ούτε και κατοίκους, με εξαίρεση κάτι λίγους που ξεβράστηκαν εκεί τυχαία, καθώς και σωρούς από άμμο. Οι τράπεζες είχαν ανεβάσει τεχνητά την τιμή της φούσκας των ακινήτων στα ύψη, προτού την παραχωρήσουν σε έναν από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες της Ισπανίας, τον Φρανθίσκο Ερνάντο Κοντρέρας ή « βοθρατζή », ένα πολύ χαρακτηριστικό τύπο Πίκαρου, έναν αναλφάβητο που έγινε δισεκατομμυριούχος αδειάζοντας βόθρους.

Το παράδειγμα της Σεσένια βρήκε πολλούς μιμητές σε ολόκληρη την ισπανική επικράτεια. Επόμενο, αφού η οικοδομή, το τούβλο, έδινε δουλειά. Ο πρώην πρωθυπουργός, Ροδρίγκεθ Θαπατέρο, σε μια από τις πιο εξόφθαλμες δηλώσεις του, διαβεβαίωνε ότι μεταξύ 2006 και 2008 στην Ισπανία είχαν δημιουργηθεί περισσότερες θέσεις εργασίας απ’ όσες στη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία συγχρόνως, αποκρύπτοντας, ωστόσο, ότι οι μισθοί ήταν το ένα τρίτο εκείνων με τους οποίους αμείβονταν οι εργαζόμενοι στην Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Η Ισπανία πήγαινε καλά, πολύ καλά. Ο μύθος της «Ισπανικής Μάρκας» καθιερωνόταν ως ένα ακόμη δόγμα.

Το παραγωγικό μοντέλο που είχε κεντρικό του άξονα την οικοδομή, δεν διέβρωσε μόνο την πολιτική, αλλά και την πολιτιστική και κοινωνική ζωή. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι αποποιήθηκαν οικειοθελώς το θεμελιώδες δικαίωμα της εκπαίδευσης. Η οικοδομή, το τούβλο, τους ανέμενε με ανοιχτές αγκάλες. Γιατί, λοιπόν, να κοπιάζουν για πέντε ή και περισσότερα χρόνια για να γίνουν γιατροί ή μηχανικοί, τη στιγμή που καταθέτοντας τους τρεις πρώτους μισθούς τους σε κάποια τράπεζα ή ταμιευτήριο μπορούσαν να πάρουν στεγαστικό δάνειο με διάρκεια αποπληρωμής 30 ή 40 χρόνια και να αγοράσουν αμέσως διαμέρισμα, αυτοκίνητο, τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας και iPhone τελευταίας γενιάς;

Καμία άλλη χώρα δεν παρουσίασε τόσο μεγάλα ποσοστά μαθητών που εγκαταλείπουν το σχολείο μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. [5] Καμία άλλη χώρα δεν θυσίασε με τέτοιο ενθουσιασμό το μέλλον της τυφλωμένη από το σλόγκαν «πάρε δύο στην τιμή του ενός».

Το αποτέλεσμα του πυρετού της οικοδομής και της γενικευμένης διαφθοράς ήταν να κατασκευαστούν αεροδρόμια στα οποία δεν προσγειώθηκε ποτέ ούτε ένα αεροπλάνο, υπερταχείες στις οποίες δεν ανεβαίνει κανένας επιβάτης, πίστες της Φόρμουλα 1 μέσα σε πόλεις, πομπώδη πολιτιστικά μέγαρα στα οποία σήμερα φτιάχνουν τις φωλιές τους τα πουλιά. Και, μέσα σε όλα αυτά, οι τράπεζες επεδείκνυαν τα πιο ευνοϊκά ισοζύγια στην ιστορία τους. Ο γάτος έπιανε ποντίκια.

Η Ισπανία πήγαινε καλά και τα προφητικά λόγια του Σολτσάγα έβγαιναν αληθινά. Η Ισπανία ήταν η καλύτερη χώρα στον κόσμο για να βγάλει κανείς εύκολο χρήμα. Και όλα αυτά, χάρη σε μια ανεξάντλητη πηγή πλούτου που η αξία της ανέβαινε καθημερινά : τη γη.

Η επιχειρηματική κουλτούρα μιας χώρας υπολογίζεται πάντα με γνώμονα την ποικιλία της παραγωγής της. Το τούβλο ανέτρεψε αυτό το αξίωμα, ενώ οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις προσάρμοσαν σχεδόν αποκλειστικά την παραγωγή τους στη φούσκα της οικοδομής.

Ίσως η μεγαλύτερη απόδειξη της πνευματικής ανικανότητας των ηγετών της Ισπανίας συνίσταται στο γεγονός ότι δεν κατανόησαν ότι η απαραίτητη κοινωνική αφήγηση πρέπει να υπόκειται στους αριστοτελικούς κανόνες περί τραγωδίας. Να διαθέτει πλοκή, κλιμάκωση και κάθαρση. Αυτό, με απλά λόγια, μεταφράζεται ως εξής : κανείς δεν δύναται να πιστεύει ότι το μέλλον αποτελεί την επανάληψη του παρόντος. Σε σχέση, μάλιστα, με την οικονομία, οφείλει να κατανοεί ότι οι κύκλοι, αναπόφευκτα, κάποτε κλείνουν. Η Ισπανία είναι μια Καθολική χώρα. Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς ότι οι άνθρωποι που την κυβερνούν θα έριχναν μια σύντομη ματιά στις Γραφές. Θα είχαν έτσι ανακαλύψει ότι ο αγνός Ιωσήφ ερμήνευσε το όνειρο του Φαραώ με τις ισχνές αγελάδες που διαδέχονταν τις παχιές, ως προμήνυμα του τέλους ενός οικονομικού κύκλου.

Όταν ξεκίνησε η έκρηξη της οικοδομικής δραστηριότητας, όλοι οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί ηγέτες της Ισπανίας γνώριζαν ότι κάθονταν πάνω σε ένα βαρέλι με δυναμίτη, όμως, με εξαίρεση τις δειλές φωνές της Ενωμένης Αριστεράς [6] που προειδοποιούσε για τους κινδύνους, κανείς δεν τόλμησε να κρεμάσει ένα κουδούνι στον γάτο. Ο γάτος έπρεπε να συνεχίσει να πιάνει ποντίκια, ακόμα κι όταν αυτά δεν υπήρχαν.

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ λέει σε ένα ποίημά του ότι, όπως οι λαοί πρέπει να αλλάζουν τους άχρηστους ηγέτες, ενίοτε θέλουν και οι ηγέτες να αλλάζουν λαό, αν δεν τους βολεύει. Κάτι τέτοιο πρέπει να ένιωσαν στο PSOE μόλις έμαθαν τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων πέρυσι, των αυτοδιοικητικών αρχικά και κατόπιν, των βουλευτικών. Τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης Θαπατέρο για την αντιμετώπιση της κρίσης –της οποίας την ύπαρξη αρνιόταν μέχρι τότε, αφού οι ιδεολόγοι της ελεύθερης αγοράς τον είχαν πείσει ότι η ισπανική οικονομία ήταν αδιάβλητη– έθεσαν τέλος στο όποιο σοσιαλιστικό ή σοσιαλδημοκρατικό άλλοθι στη διακυβέρνηση της χώρας. Δεν έγινε ούτε μια συνεπής ανάλυση που να εξηγεί στην κοινωνία τι συμβαίνει και να δίνει στους πολίτες να καταλάβουν γιατί οι τράπεζες έπαψαν να χορηγούν δάνεια, γιατί οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις κατέρρεαν η μία μετά την άλλη και γιατί η ανεργία αυξανόταν μέρα με τη μέρα, λεπτό με λεπτό. Και η Δεξιά, το Λαϊκό Κόμμα, εκτός του ότι άσκησε την πιο ανεύθυνη αντιπολίτευση στα χρονικά μιας δημοκρατικής χώρας, τορπίλιζε τις δειλές απόπειρες της κυβέρνησης να ακολουθήσει μια πολιτική που ίσως έσωζε την κατάσταση. Μόνο που η « κατάσταση » δεν αφορούσε στην ολοένα μεγαλύτερη αγωνία των πολιτών, αλλά στην ανάγκη να « αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αγορών », πράγμα που σήμαινε τη χορήγηση κρατικού χρήματος σε τράπεζες οι οποίες, όπως και στην περίπτωση των ΗΠΑ, είχαν τα ταμεία τους γεμάτα με τοξικά ομόλογα.

Οι τελευταίοι μήνες της κυβέρνησης του PSOE έφεραν τη σφραγίδα μιας κωμωδίας η οποία εξελισσόταν αργά σε τραγωδία. Από τη μια μεριά, η κυβέρνηση έκοβε μισθούς και παρέδιδε δημόσιο χρήμα στις τράπεζες κι από την άλλη, άτομα όπως ο σημερινός υπουργός Οικονομικών και Δημόσιας Διοίκησης, Κριστόμπαλ Μοντόρο, δεν δίσταζαν να δηλώνουν δημόσια : « Αφήστε την Ισπανία να καταρρεύσει. Θα τη σηκώσουμε εμείς ». Ο Λουίς δε Γκίντος ήταν άλλος ένας « σωτήρας ». Διευθυντής του παραρτήματος της Lehmans Brothers στην Ισπανία και την Πορτογαλία από το 2006 ώς το 2008, απέκρυψε από τις αρχές των χωρών αυτών τις πληροφορίες που γνώριζε από πρώτο χέρι σχετικά με τους πειραγμένους ισολογισμούς της τράπεζας και τα σημάδια της επικείμενης κατάρρευσής της. Τρία χρόνια αργότερα, ο Μαριάνο Ραχόι τον αντάμειψε με το υπουργείο Οικονομίας και Ανταγωνισμού.

Έτσι, ενώ η σοσιαλιστική κυβέρνηση περιέκοπτε τις κοινωνικές δαπάνες χρησιμοποιώντας τον ευφημισμό περί « αναγκαίας προσαρμογής » ή « δεσμεύσεων που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες », οι άνεργοι αυξάνονταν από τα δύο εκατομμύρια στα τρία, κατόπιν στα τέσσερα, ώσπου έφτασαν σήμερα στα πέντε εκατομμύρια. Στο μεταξύ, το Σύνταγμα άλλαζε στα μουλωχτά για να προστεθούν ορισμένοι στόχοι για τη μείωση του ελλείμματος, οι οποίοι είναι αδύνατο να εκπληρωθούν χωρίς να προστεθεί και μια νέα κρίση στην ήδη υπάρχουσα οικονομική : η κοινωνική κρίση, η κρίση της φτώχειας, η οποία έχει εγκατασταθεί για τα καλά πάνω στην ισπανική γη, αυτή τη γη που τελικά δεν είχε τόση αξία όση υπολόγιζαν οι εκτιμητές των τραπεζών.

Στις εκλογές, η απουσία μιας αφήγησης που θα μας έδινε να καταλάβουμε τι συνέβαινε, έθεσε στους πολίτες ένα από τα πιο άθλια διλήμματα: θέλουμε να είμαστε πολίτες ή καταναλωτές; Μεγάλο τμήμα της κοινωνίας προτίμησε τη δεύτερη εκδοχή και έδωσε την απόλυτη πλειοψηφία στη Δεξιά.

Και ο γάτος ; Είχε πάψει να πιάνει ποντίκια ; Ίσα-ίσα, άρχισε νέο φαγοπότι για να χορτάσει την πείνα του. Η Ισπανία έβγαλε προς πώληση το δημόσιο χρέος της. Οι τράπεζες, με τα χρήματα που είχαν πάρει από την κυβέρνηση, αντί να αφήσουν ανοιχτή την κάνουλα των δανείων, κάτι που θα έσωζε πολλές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις ή να κάνουν διακανονισμό στις υποθήκες και να μην προχωρήσουν αμέσως σε κατασχέσεις των ακινήτων όσων δεν μπορούσαν πια να πληρώνουν, άρχισαν να αγοράζουν δημόσιο χρέος με επιτόκιο 3%, 4% και 5%. Κερδοσκοπία με κρατική επιχορήγηση. Πόσο τελικά επηρέασε η κρίση το ισπανικό τραπεζικό σύστημα ; Απλώς, έπαψε να έχει μεγάλα κέρδη. Αλλά, σε καμία περίπτωση δεν έπαψε να έχει κέρδη.

Σύμφωνα με τους οικονομικούς κανόνες της Ε.Ε., τα κράτη είναι εκείνα τα οποία εγγυώνται τη σοβαρότητα, τη βιωσιμότητα και την ευρωστία των τραπεζικών τους συστημάτων και της ιδιωτικής οικονομίας. Αυτή η διαστρέβλωση του καπιταλισμού επιτρέπει στους κερδοσκόπους να διατηρούν τα κέρδη τους, μόλις όμως προκύπτουν προβλήματα ή επισφάλειες, έρχεται το κράτος με το δημόσιο χρήμα για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Οι φορολογικές συνταγές εξαντλήθηκαν λίγους μήνες πριν από την αποχώρηση της κυβέρνησης Θαπατέρο. Επειδή, όμως, ο γάτος πεινούσε κι ήθελε κι άλλα ποντίκια, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απελευθέρωσε δάνεια με επιτόκιο μόλις 1%, δίχως να διεξάγει την παραμικρή έρευνα για την πραγματική ευρωστία των ισπανικών τραπεζών που τα ελάμβαναν. Ο γάτος συνέχιζε να παχαίνει. Χάρη στο φθηνό χρήμα της ΕΚΤ, οι τράπεζες επιδόθηκαν στην αγορά περισσότερου δημόσιου χρέους με επιτόκιο 4%, 5%, 6% και 7%. Μάλιστα. Η Ισπανία εξακολουθούσε να είναι η καλύτερη χώρα στην Ευρώπη και στον κόσμο για να βγάλει κανείς εύκολο χρήμα. Η προφητεία του Κάρλος Σολτσάγα είχε βγει αληθινή.

Στη χώρα των ευφημισμών, η αηδία απέναντι στη διαφθορά βαφτίζεται «αποξένωση από την πολιτική». Τη στιγμή που η χώρα βυθιζόταν στη δίνη της ανεργίας, τα διευθυντικά στελέχη των τραπεζών και των ταμιευτηρίων ετοίμαζαν την έξοδό τους παραχωρώντας στους εαυτούς τους αστρονομικά μπόνους υπό το συγκαταβατικό βλέμμα τής κακώς εννοούμενης « πολιτικής τάξης ». Όπως μία κοινωνική τάξη προασπίζεται τα συμφέροντά της, έτσι και η ισπανική πολιτική τάξη που βρίσκεται στην υπηρεσία της αγοράς, προασπίζεται τα συμφέροντα των κερδοσκόπων. Η αγορά, μάλιστα, επιβραβεύει όσους της έχουν επιδείξει πίστη. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Χοσέ Μαρία Αθνάρ είναι σύμβουλος σε θέματα « δεοντολογίας » στην αυτοκρατορία του Μέρντοχ και εξωτερικός σύμβουλος του ενεργειακού πολυεθνικού κολοσσού ENDESA. Παρομοίως, ο πρώην πρωθυπουργός Φελίπε Γκονζάλες είναι ανεξάρτητος σύμβουλος της εταιρείας φυσικού αερίου GAS NATURAL-FENOSA, ενώ η πρώην υπουργός Οικονομίας των σοσιαλιστών, Ελένα Σαλγάδο, έπιασε κι αυτή θέση στην ENDESA, ως σύμβουλος της θυγατρικής της στη Χιλή, της CHILECTRA, η οποία ευθύνεται για τα χειρότερα οικολογικά εγκλήματα στην Παταγονία. Φοβερός αυτός ο γάτος. Ποτέ δεν παύει να πιάνει ποντίκια.

Στην Ισπανία, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, μας πανικοβάλλει η ανατολή του ήλιου, γιατί η αυγή μας φέρνει νέες σκιές, όλο και πιο πυκνές. Η κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος είναι ό,τι και ο αρχηγός του, ο Μαριάνο Ραχόι: ένας εκτιμητής περιουσίας, ένας γραφειοκράτης του προπερασμένου αιώνα, σαν εκείνους που χρησιμοποιούσαν αλισίβα για να διατηρούν τα πουκάμισά τους ολόλευκα, ο οποίος, με τον αέρα της απόλυτης πλειοψηφίας, έχει γίνει ένα είδος ιεροκήρυκα του προστάγματος των αγορών: Οι πολίτες, οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε ξεπεσμένους καταναλωτές, πρέπει να γίνουν φτωχότεροι. Κάθε πρωί που ξυπνάμε, ο γάτος ορμάει να πιάσει κι άλλα ποντίκια, ακόμα κι αν έχουν ανθρώπινη όψη. Περικοπές στην παιδεία και στην υγεία, περισσότερες απολύσεις, οι οποίες πλασάρονται ως « μέτρα προσαρμογής » και μια ατέλειωτη σιωπή απέναντι στα νέα σκάνδαλα διαφθοράς, κλοπής και απάτης που διαπράττουν οργανισμοί όπως η BANKIA, μια τράπεζα που, αφού εμφανίστηκε ως ο πλέον στιβαρός χρηματοπιστωτικός οργανισμός, σήμερα κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα.

Η BANKIA προέκυψε το 2010, μέσα από τη συγχώνευση και τον συνακόλουθο αποχαρακτηρισμό εφτά τοπικών ταμιευτηρίων. Το μήνυμα που απηύθυνε ήταν ξεκάθαρο : οι επείγουσες ανάγκες που δημιουργούσε ο «ανταγωνισμός» επέβαλαν την απαλοιφή των όποιων ψηγμάτων κοινωνικού χαρακτήρα είχαν τα παλιά ταμιευτήρια. Τα πρώτα αποτελέσματα έμοιαζαν ενθαρρυντικά, ιδίως για τους μετόχους. Ξαφνικά, όμως, η φούσκα έσκασε. Παρόλο που ένα πυκνό πέπλο μυστηρίου καλύπτει μέχρι σήμερα τα αίτια, το κράτος χορήγησε με μεγάλη σπουδή 23,5 δις ευρώ στα άδεια ταμεία της ΒΑΝΚΙΑ, ποσό μεγαλύτερο από τον συνολικό προϋπολογισμό του ισπανικού κράτους για τις υποδομές.

Σίγουρα όλοι έχουμε δει την εικόνα κάποιου τραπεζίτη που πηδά στο κενό την εποχή του οικονομικού κραχ του 1929. Στην Ισπανία, βέβαια, τραπεζίτες όπως ο πρώην υπουργός Οικονομίας του Αθνάρ, Ροδρίγο Ράτο, πρώην πρόεδρος του ΔΝΤ και πρώην παρ’ ολίγο υποψήφιος πρωθυπουργός -τελικά ο Αθνάρ έδωσε το δαχτυλίδι της διαδοχής στον Μαριάνο Ραχόι- δεν πρόκειται να πηδήξουν από κανένα παράθυρο στη λεωφόρο Λα Καστεγιάνα. Τουλάχιστον όχι με μισθό 2.184.000 ευρώ.

Έτσι, κάθε προσπάθεια να αφηγηθούμε τι διάολο συνέβη, τι στα κομμάτια συμβαίνει και τι θα συμβεί αύριο, έχει ως αφετηρία και τέρμα την προτροπή του Κάρλος Σολτσάγα στη διαφθορά και την εγκατάλειψη της ηθικής, καθώς και την αναφορά του Φελίπε Γκονζάλες σε έναν γάτο απροσδιορίστου χρώματος.

Ο Κάρλ Μαρξ έγραψε ότι ο καπιταλισμός φέρει στα σπλάχνα του το σπέρμα της ίδιας του της καταστροφής. Ο φιλόσοφος με την άσπρη γενειάδα είχε στο νου του την Αγγλία. Αλλά, αν ήταν σήμερα ξαπλωμένος κάτω από τον ήλιο σε μια παραλία της Μαρμπέγια [7] και με τον γάτο να κυνηγά ποντίκια ανάμεσα στα πόδια του, ίσως να ανακάλυπτε ότι ο κλασικός καπιταλισμός, ο οποίος στηρίζεται στην εκμετάλλευση της υπεραξίας, αντί να αυτοκαταστραφεί, έχει πάρει το αόρατο πρόσωπο των αγορών, το άπιαστο σώμα των αγορών, την ασύλληπτη απληστία των αγορών. Ίσως, μάλιστα, να καλούσε με το iPhone τον σύντροφό του, τον Φρίντριχ Ένγκελς και οι δυο τους μαζί, φορώντας τις βερμούδες τους, κάτω από τον ήλιο της Μαρμπέγια, να έγραφαν : « Ένα φάντασμα πλανάται ανά τον κόσμο. Είναι το φάντασμα του κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε, το εφικτό φάντασμα της εφικτής κοινωνίας στην οποία θέλουμε να μετέχουμε ».

Όμως, όσο αυτό το φάντασμα δεν ξεκινά το διάβα του, τόσο ο καταραμένος γάτος θα συνεχίζει να κυνηγά ποντίκια.

Notes

[1] Μετά τον θάνατο του Φράνκο, στις 20 Νοεμβρίου του 1975, έγινε παλινόρθωση της μοναρχίας. Ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος Α΄ ξεκίνησε την πορεία του εκδημοκρατισμού

[2] Tο πικαρέσκο είναι ένα λογοτεχνικό είδος που έκανε την εμφάνισή του στην Ισπανία στα μέσα του 17ου αιώνα. Κεντρικός ήρωάς του είναι ο Πίκαρος, ένας λαϊκός αντιήρωας, μια περιπλανώμενη φιγούρα που επιβιώνει χάρη στην κλεψιά και την κατεργαριά.

[3] Euskadi ta Askatasuna, « Χώρα των Βάσκων και Ελευθερία ». Η Αυτονομιστική Οργάνωση των Βάσκων ιδρύθηκε το 1959. Πέρυσι τον Οκτώβριο ανακοίνωσε την οριστική παύση της ένοπλης δράσης της, η οποία άφησε πίσω της 829 νεκρούς

[4] Ο Χοσέ Μαρία Αθνάρ, επικεφαλής του δεξιού Λαϊκού Κόμματος, εξελέγη το 1996, ο σοσιαλιστής Θαπατέρο το 2004

[5] ΣτΜ : Η Ισπανία είναι η δεύτερη χώρα στην Ε.Ε. μετά τη Μάλτα με το υψηλότερο ποσοστό μαθητών που δεν ολοκληρώνουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση : 26,3%. Το ίδιο ποσοστό το 2009 ανερχόταν στο 31,2%.

[6] Izquierda Unida/IU : συνασπισμός αριστερών κομμάτων, ο οποίος ιδρύθηκε το 1986, με βασική συνιστώσα το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας.

[7] ΣτΜ : Η Μαρμπέγια αποτελεί ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα διαφθοράς στον κατασκευαστικό τομέα. Περισσότερα από 90 άτομα, ανάμεσά τους δημοτικοί σύμβουλοι, δύο πρώην δήμαρχοι και κατασκευαστές, πέρασαν από δίκη κατηγορούμενοι για μίζες και έκδοση παράνομων οικοδομικών αδειών μέσα στα τελευταία 20 χρόνια. Η δίκη-μαμούθ, η οποία ξεκίνησε το 2010, ολοκληρώθηκε το περασμένο καλοκαίρι. Η απόφαση αναμένεται.

tvxs.gr

Continue reading ...

Η επαφή των πρόωρων βρεφών με τους γονείς ενισχύει την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους

Η δερματική επαφή των πρόωρων βρεφών με τη μητέρα και τον πατέρα στις νοσοκομειακές μονάδες νεογνών, συμβάλλει στην καλύτερη ανάπτυξη του εγκεφάλου τους, σύμφωνα ...με τον Ούλριχ Φέγκελερ, εκπρόσωπο της Εταιρείας Παιδιατρικής και Ιατρικής Νέων της Γερμανίας.

Η τεχνική αυτή, κατά την οποία το μωρό ξαπλώνει γυμνό στο γυμνό στήθος της μητέρας ή του πατέρα, είναι γνωστή ως "μέθοδος καγκουρό".

"Τα μωρά που γεννιούνται πριν από την 33η εβδομάδα της κύησης συχνά παρουσιάζουν προβλήματα στην ανάπτυξή τους σε σχέση με τα παιδιά που γεννιούνται όταν έχει ολοκληρωθεί ο χρόνος της κύησης", τόνισε ο Φέγκελερ, σύμφωνα με τον οποίο η δερματική επαφή φαίνεται ότι επιταχύνει την ανάπτυξη των πρόωρων βρεφών.

"Οι χτύποι της καρδιάς των γονιών και η ζεστασιά του δέρματος φαίνεται ότι προκαλεί ερεθίσματα ανάλογα με αυτά που δέχεται το βρέφος στη μήτρα της μητέρας του", τόνισε ο Φέγκελερ.

Καναδική έρευνα, η οποία συνέκρινε, στην ηλικία των 15 ετών, παιδιά που γεννήθηκαν μετά τη συμπλήρωση του πλήρους χρόνου της κύησης με παιδιά που γεννήθηκαν πολύ πρόωρα και είτε παρέμειναν σε θερμοκοιτίδα ή εφαρμόσθηκε η "μέθοδος του καγκουρό" σ΄αυτά, έδειξε ότι στα παιδιά στα οποία εφαρμόσθηκε η "μέθοδος καγκουρό", οι λειτουργίες του εγκεφάλου- η εγκεφαλική κινητική λειτουργία και ο συντονισμός ανάμεσα στα δυο εγκεφαλικά ημισφαίρια-είναι ανάλογες με αυτές στα παιδιά της πρώτης ομάδας. Τα αποτελέσματα όσον αφορά τα παιδιά που έμειναν στη θερμοκοιτίδα ήσαν χειρότερα.

Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι "η μέθοδος καγκουρό" ηρεμεί γρήγορα τα πρόωρα βρέφη και τούς δημιουργεί ασφάλεια με αποτέλεσμα να μπορούν να αντιμετωπίσουν καλύτερα δυσάρεστες εμπειρίες όπως η αιμοληψία από τη φτέρνα.

"Η δερματική επαφή δεν ωφελεί μόνο τα πρόωρα βρέφη. Η στενή επαφή ενισχύει επίσης τους δεσμούς ανάμεσα στους γονείς και το παιδί και βοηθάει το παιδί να ηρεμήσει γρηγορότερα σε στρεσογόνες καταστάσεις", τόνισε ο Φέγκελερ.

vivanews.gr

Continue reading ...

Η κολονοσκόπηση σώζει ζωές

Μία νέα μελέτη παρέχει αυτά που ανεξάρτητοι επιστήμονες αποκαλούν τα καλύτερα στοιχεία έως σήμερα για τη δυνατότητα της κολονοσκόπησης...
ίσως της πιο δυσάρεστης προληπτικής εξέτασης για τον καρκίνο – να σώζει ζωές. Αν και πολλοί πίστευαν ότι θα πρέπει να σώζει ζωές για να την συνιστούν τόσο επίμονα οι γιατροί, έως τώρα δεν υπήρχαν ισχυρά στοιχεία επ’ αυτού.

Το κενό αυτό, όμως, πλέον καλύφθηκε, καθώς η παρακολούθηση 2.602 ασθενών επί έως 20 χρόνια έδειξε πως η θνησιμότητα από καρκίνο του παχέος εντέρου μειώθηκε κατά 53% σε όσους έκαναν την εξέταση και οι γιατροί προχώρησαν σε αφαίρεση των προκαρκινικών πολυπόδων που εντόπισαν.

Οι πολύποδες του εντέρου (ή αδενωματώδεις πολύποδες ή αδενώματα στο κόλον και ορθόν έντερο, όπως λέγονται επιστημονικά) είναι καλοήθεις όγκοι που ενδέχεται να εξελιχθούν σε καρκίνο, γι’ αυτό και θεωρούνται προκαρκινικοί όγκοι.

«Για οποιαδήποτε προληπτική εξέταση του καρκίνου, η μείωση της θνησιμότητας είναι ο απώτερος στόχος», δήλωσε η δρ Τζίνα Βακάρο, γαστρεντερολογική ογκολόγος στο Κέντρο Καρκίνου Knight του Πανεπιστημίου Υγείας & Επιστήμης του Ορεγκον, η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη. «Η μελέτη αυτή δείχνει πως η θνησιμότητα μειώνεται εάν αφαιρεθούν οι πολύποδες – και μείωση κατά 53% είναι πολύ εντυπωσιακή».

Μείζων αιτία θανάτου

Οι καρκίνοι του παχέος εντέρου αποτελούν μείζονα αιτία θανάτου από καρκίνο στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες της Δύσης. Είναι επίσης ένα από τα λίγα είδη καρκίνου που μπορούν να προληφθούν με το τακτικό τσεκ-απ. Εφέτος αναμένεται να καταγραφούν μόνο στις ΗΠΑ περισσότερα από 143.000 νέα κρούσματα και 51.000 θάνατοι.

Η συχνότητα και η θνησιμότητα των ασθενών με τους συγκεκριμένους καρκίνους μειώνεται σταθερά εδώ και 20 χρόνια, πιθανώς εξαιτίας της αυξημένης χρήσης των προληπτικών εξετάσεων και της βελτίωσης των θεραπειών. Ωστόσο, μόλις οι έξι στους δέκα ενηλίκους κάνουν τσεκ-απ γι’ αυτούς.

Προγενέστερες μελέτες είχαν δείξει πως, όταν αφαιρούνται οι πολύποδες του εντέρου, μειώνεται σημαντικά η συχνότητα του καρκίνου του παχέος εντέρου.

Ωστόσο αναπάντητο παρέμενε το ερώτημα εάν η αφαίρεση αυτή στα αλήθεια σώζει ζωές. Και αυτό, διότι οι γιατροί θα μπορούσαν να αφαιρούν καλοήθεις όγκους οι οποίοι ουδέποτε θα εξελίσσονταν σε καρκίνο, άρα δεν θα απειλούσαν τη ζωή των ασθενών, ή αυτοί να χάνουν πολύποδες που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραίοι.

«Η μελέτη αυτή δίνει τέλος στην αβεβαιότητα», δήλωσε ο δρ Ντέιβιντ Α. Ρόδενμπεργκερ, καθηγητής και αναπληρωτής διευθυντής Χειρουργικής στο Κέντρο Καρκίνου του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, ο οποίος δεν συμμετείχε στη νέα μελέτη.

«Είναι πολύ σπουδαίο θέμα», πρόσθεσε ο δρ Ρόμπερτ Α. Σμιθ, διευθυντής του Τομέα Ελέγχου Καρκίνου της Αμερικανικής Εταιρείας Καρκίνου (ACS).

Η νέα μελέτη

Οπως γράφουν στην «Ιατρική Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας» (NEJM) ο γαστρεντερολόγος δρ Σίδνεϊ Γουΐναγουερ από το Κέντρο Καρκίνου Memorial Sloan-Kettering στη Νέα Υόρκη και οι συνεργάτες του, οι ασθενείς που παρακολούθησαν είχαν κάνει κολονοσκόπηση και αφαίρεση πολύποδα την περίοδο 1980-1990.

Οι ερευνητές συνέκριναν τα ποσοστά θανάτου από καρκίνο του παχέος εντέρου στους 2.602 εθελοντές με αυτά του γενικού πληθυσμού. Με βάση τις αναλογίες του γενικού πληθυσμού, θα περίμεναν να έχουν στο δείγμα τους 25,4 θανάτους από τη νόσο, αλλά βρήκαν μόλις 12, μείωση που μεταφράζεται σε 53% λιγότερους.

Η νέα μελέτη δεν συνέκρινε την κολονοσκόπηση, η οποία γίνεται με έναν εύκαμπτο σωλήνα με κάμερα, με τις άλλες μεθόδους ανίχνευσης του καρκίνου στο παχύ έντερο (όπως την εξέταση κοπράνων για αίμα), οπότε δεν δίνει τέλος στη μακροχρόνια διαμάχη για το ποια προληπτική εξέταση είναι πιο αποτελεσματική.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, δείχνει πως είναι σωτήριο να ελέγχεται κανείς προληπτικά αρχίζοντας συνήθως στην ηλικία των 50 ετών. Ο προληπτικός έλεγχος αξίζει τον κόπο όχι μόνο για να μην πάθει κανείς καρκίνο (δεν εξελίσσονται όλοι οι πολύποδες σε καρκίνο, όμως σχεδόν όλοι οι καρκίνοι του εντέρου έχουν ξεκινήσει από έναν πολύποδα), αλλά και επειδή υπάρχουν πάρα πολλές πιθανότητες ιάσεως εάν ανιχνευθεί εγκαίρως καρκίνος στο παχύ έντερο.

Η κολονοσκόπηση δεν χρειάζεται να γίνει κάθε χρόνο. Εάν δεν υπάρχουν πολύποδες, συνιστάται επανάληψη κάθε 10 χρόνια. Αν βρεθούν πολύποδες, συνήθως συνιστάται επανάληψη κάθε 3 χρόνια.

Continue reading ...

Επιβράβευε τους μαθητές της με... σεξουαλικές περιπτύξεις!

Μια καθηγήτρια βιολογίας στο λύκειο του Γουάλτον της Νέας Υόρκης, στη διάρκεια των διαλειμμάτων, αλλά όχι μόνο, επιδιδόταν σε μαθήματα... σεξουαλικής αγωγής με δυο μαθητές της!

Η ασυγκράτητη καθηγήτρια, δεν είχε αφήσει αίθουσα του σχολείου και του σπιτιού της που να μην έχει προβεί σε άσεμνες πράξεις...

Μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας, αλλά και στο... πάρκινγκ του σχολείου!

Και βέβαια στο σπίτι της όπου υποτίθεται πως παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα, στους μαθητές που δεν είχαν καλούς βαθμούς στο μάθημά της.

"Μου έλεγε πως για κάθε σωστή απάντηση που θα έδινα, θα πραγματοποιούσε μια επιθυμία μου" κατέθεσε ένα από τα αγόρια στον ανακριτή.

Σύμφωνα με τον Τύπο η καθηγήτρια Στέφανι Φλέτσερ (Sephanie Fletcher) καταδικάστηκε για βιασμό και για έκθεση σε κίνδυνο της ζωής ανηλίκων.

Σύμφωνα με τις καταθέσεις των μαθητών της... άτακτης καθηγήτριας, όλα ξεκίνησαν όταν άρχισε να τους στέλνει "καυτά" μηνύματα στα κινητά, καθώς και γυμνές της φωτογραφίες.

Η Φλέτσερ που είναι παντρεμένη από το 2010 κατηγορείται πως είχε συνάψει παράνομο δεσμό και με έναν καθηγητή του Λυκείου...

radar.gr

Continue reading ...

Για μεταφορά ναρκωτικών χρησιμοποιεί την Ελλάδα η αλβανική μαφία

Ως αποθήκη ναρκωτικών χρησιμοποιεί την Ελλάδα η αλβανική μαφία. Μια σειρά από υποθέσεις που βλέπουν τελευταία το φως της δημοσιότητας αποδεικνύουν ότι ...Αλβανοί κακοποιοί χρησιμοποιούν ως χώρα transit την Ελλάδα για τη μεταφορά ναρκωτικών στις αγορές της Δυτικής Ευρώπης.

Εκμεταλλεύονται, πρώτον, την αδυναμία των ελληνικών αρχών να σφραγίσουν την ελληνοαλβανική μεθόριο και, δεύτερον, την απουσία ελέγχων στις εντός Σένγκεν μετακινήσεις, όπως το ταξίδι από την Ελλάδα στην Ιταλία.

Η πιο πρόσφατη υπόθεση αποκαλύφθηκε στις 15 Νοεμβρίου, με την εξάρθρωση από την υποδιεύθυνση Δίωξης Ναρκωτικών Αττικής πενταμελούς σπείρας Ελλήνων και Αλβανών που μετέφεραν στην Ολλανδία 422 κιλά χασίς.

Καλά ενημερωμένη πηγή δήλωσε στην «Καθημερινή» ότι τα ναρκωτικά είχαν έρθει στην Ελλάδα από τη γειτονική Αλβανία πιθανότατα δύο ημέρες πριν από την επιχείρηση της Δίωξης και αποθηκεύτηκαν τα μισά στους Αγίους Θεοδώρους Κορίνθου και τα υπόλοιπα στη Ν. Αγχίαλο Βόλου. Ο φερόμενος ως «εγκέφαλος» της μεταφοράς μέσω του συνηγόρου του υποστήριξε ότι ανέλαβε τη μεταφορά για λογαριασμό τρίτου ατόμου αντί χρηματικού ποσού που θα εισέπραττε μετά τη διεκπεραίωση της μεταφοράς των ναρκωτικών. Θεωρείται βέβαιο ότι το κύκλωμα ενεργούσε για λογαριασμό Αλβανών μεγαλεμπόρων ναρκωτικών.

Τα δικαστικά έγγραφα της υπόθεσης αναφέρουν για τον ρόλο του: «Κατά το χρονικό διάστημα 10ημέρου έως τη σύλληψή του στις 14 Νοεμβρίου οργάνωσε και μεθόδευσε την εξαγωγή και μεταφορά από την Ελλάδα προς την Ολλανδία 422 κιλών κάνναβης οδικώς με φορτηγά αυτοκίνητα».

Αποδεικνύεται ότι αξιωματικοί της Δίωξης πληροφορήθηκαν την επικείμενη μεταφορά ναρκωτικών αρκετές ημέρες πριν από την 14η Νοεμβρίου. Προκύπτει μάλιστα ότι ο οδηγός του φορτηγού με το οποίο θα γινόταν η μεταφορά των ναρκωτικών ήταν αστυνομικός της Δίωξης, που είχε καταφέρει να εισδύσει στο κύκλωμα. «Είναι προφανές ότι άτομο που είχε έρθει σε επαφή με το κύκλωμα κάρφωσε την υπόθεση στην αστυνομία», δήλωσε πηγή προσκείμενη στους συλληφθέντες.

Το απόγευμα της 13ης Νοεμβρίου οι τρεις Αλβανοί συνοδευόμενοι από τον μυστικό αστυνομικό φόρτωσαν 291 κιλά χασίς που ήταν κρυμμένα κοντά σε ρέμα σε ερημική περιοχή των Αγ. Θεοδώρων. Το επόμενο πρωί, ακολουθούμενοι από αστυνομικό της Δίωξης, ταξίδεψαν στον Βόλο. Κατευθύνθηκαν σε αποθήκη στην επαρχιακή οδό Νέα Αγχιάλου - Μικροθηβών απ’ όπου παρέλαβαν τα υπόλοιπα δέματα με τα 131 κιλά χασίς.

Η αποθήκη φέρεται να είχε μισθωθεί με τη μεσολάβηση του 58χρονου «εγκεφάλου» από ηλικιωμένο που είχε πλήρη άγνοια για τη δράση του κυκλώματος. Προσήχθη στην ασφάλεια, ωστόσο αφέθηκε ελεύθερος μετά μια τυπική απολογία.

egklimatikotita-allodapwn.blogspot.gr

Continue reading ...

Απογοήτευσαν οι πράσινοι!!!

Mε το χειρότερο δυνατό τρόπο ξεκίνησε ο Παναθηναϊκός τις υποχρεώσεις του στο Europa League καθώς γνώρισε την ήττα με 3-0 απο τη Μάριμπορ στη Σλοβενία.Οι πράσινοι παρουσίασαν πολύ κακό πρόσωπο και δεν απείλησαν σχεδόν καθόλου τον αντίπαλο δείχνοντας για άλλη μια φορά την αδυναμία τους να δημιούργησουν φάσεις και να σκοράρουν.

Η πρώτη καλή φάση του παιχνιδιού ήταν από πλευράς πρασίνων στο 12 όταν έπειτα απο σέντρα του Βύντρα ο αμυντικός της Μάριμπορ πρόλαβε να διώξει με κεφαλιά πριν ο Σισσοκό γίνει αποδέκτης τησ μπάλας και ο Κατσουράνης έστειλε τελικά τη μπάλα μακριά απο την εστία των Σλοβένων. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού ήταν πρωταγωνιστής και στην επόμενη αξιόλογη φάση στο 23΄όταν το σουτ του απέκρουσε ο Χαντάνοβιτς.

Η πρώτη ουσιαστική ευκαιρία της Μάριμπορ στο 25’ κατέληξε στα δίχτυα του Καρνέζη όταν ο Τάβαρες βρήκε τον Πέριτς και ο τελευταίος με δυνατό σούτ μέσα από την περιοχή άνοιξε το σκορ. Στη συνέχεια του πρώτου ημιχρόνου ο Φερέιρα αλλάξε το σύστημα σε 4-4-2 με δίδυμο Κουίνσι-Χριστοδουλόπουλου στην κορυφή της επίθεσης χωρίσ όμως να καταφέρει να απειλήσει.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε χωρίσ κάποια αλλαγή και στο 53΄η Μάριμπορ έφτασε κοντά στο 2-0 όταν το πλασέ του Πέριτς έδιωξε σε κόρνερ ο Καρνέζης. Έπειτα από μία διπλή ευκαιρία του Παναθηναϊκού με τους Χριστοδουλόπουλο και Ζέκα, η Μάριμπορ έκανε το 2-0 όταν μετά από μια λάθος μεταβίβαση του Κουίνσι στο κέντρο η μπάλα έφτασε στον Τάβαρες ο οποιός βρήκε τον Ιμπραϊμι και εκέινος έστειλε τη μπάλα με πλασέ στη δεξιά γωνία του Καρνέζη. Παρόλο που έμενε ακόμα μισή ώρα οι πράσινοι όχι μόνο δεν κατάφεραν να αντιδράσουν αλλά δέχτηκαν και τρίτο γκολ με πέναλτυ του Τάβαρες στο 87. Να σημειωθεί πως αυτή ήταν η πρώτη νίκη της Μάριμπορ σε ομίλους είτε στο Champions είτε στο Europa League.

Έπειτα απο τα αρνητικά αποτελέσματα στο ελληνικό πρωτάθλημα,ο Παναθηναϊκός πραγματοποίησε μια κακή εμφάνιση και στην Ευρώπη προκαλώντας δυσαρέσκεια και ανησυχία εν όψει της συνέχειας.

Continue reading ...

Η μεγαλύτερη οικογένεια της Βρετανίας απέκτησε νέο μέλος!

«Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια που καταβάλλεται να παρουσιαστεί η δήθεν ανάκτηση της αξιοπιστίας ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της κυβέρνησης, αρκεί να ...σκεφτεί κανείς ότι τείνει να γίνει δεκτή ως η απόλυτη επιτυχία, η απλή διεκδίκηση καταβολής της δόσης η οποία είναι, όπως και η κυβέρνηση ισχυριζόταν, η νομοτελειακή συνέπεια και το αντάλλαγμα για την ψήφιση των πιο επώδυνων, ατελέσφορων και αντικοινωνικών μέτρων ενός προγράμματος που αναπαράγει το φαύλο κύκλο της κρίσης.

Αυτό είναι το δήθεν επίτευγμα της κυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη.»

tosokaki.blogspot.gr

Continue reading ...

Ο σεισμός

Ύστερα από έναν μεγάλο σεισμό, κρατική επιτροπή επισκέπτεται την πληγείσα περιοχή και καταγράφει τις ζημιές. Πάει στον πρώτο παθόντα και ο επικεφαλής της επιτροπής τον ρωτάει:
- Εσύ τι έπαθες φίλε μου;
- To σπίτι μου κύριε, έχει πάθει ρωγμές.
- Και τί θέλεις;
- Ένα άλλο σπίτι.
Γυρίζει στη συνοδεία του και λέει:



- Γράψτε, σπίτι.
Πάει στο δεύτερο παθόντα.
- Εσύ φίλε μου;
- Να, έχουν πέσει δυο κολώνες από το σπίτι μου. Θα ήθελα ένα άλλο σπίτι.
Γυρίζει πάλι στη συνοδεία του:
- Γράψτε, σπίτι.
Όσοι κι αν ρώτησε τέλος πάντων ήθελαν σπίτι. Έφτασε και σ’έναν που έδειχνε να πονάει.
- Τί θέλεις εσύ; Σπίτι;
- Όχι κύριε, αλλά να, έπεσε μια κολώνα και μου έσπασε τα αρ**δια . Θέλω αρ**δια.
Γυρίζει πάλι στη συνοδεία του και λέει:
- Γράψτε, σπίτι.
- Μα εγώ θέλω αρ**δια.
- Γιατί, οι άλλοι τι νομίζεις ότι θα πάρουν;

Continue reading ...

Μίλησαν 2 ώρες και τα βρήκαν σε όλα Νοτιάς και Βιντιάδης!

Οι δύο επιχειρηματίες συναντήθηκαν σήμερα το πρωί στην Αθήνα και μίλησαν για ΟΛΑ τα θέματα της ΠΑΕ και το προπονητήριο - Αναλυτικό ρεπορτάζ...

Ο Νίκος Νοτιάς είναι στην Αθήνα. Και όχι μόνο ήρθε ο Νεοϋρκέζος επιχειρηματίας στην Ελλάδα, αλλά συναντήθηκε κιόλας με τον Δημήτρη Βιντιάδη! Όπως ενημέρωσε επίσημα η ΠΑΕ, Νοτιάς και Βιντιάδης, συναντήθηκαν τα είπαν από κοντά μεταξύ τους για περίπου 2 ώρες. Ο δεύτερος ενημέρωσε για το ενδιαφέρον του να μπει στην ΠΑΕ, με τον Νίκο Νοτιά μάλιστα να τον στηρίζει ουσιαστικά στην προσπάθειά του! Οι δύο άνδρες μίλησαν και για το προπονητικό κέντρο, ενώ η συζήτηση έκλεισε με την δέσμευση του Νίκου Νοτιά να μεταβεί ο ίδιος προσωπικά στο Λονδίνο και να συναντηθεί και με τον Κιθ Χάρις εφόσον η όλη υπόθεση προχωρήσει θετικά.

Αν μη τι άλλο αυτό το ραντεβού και το αποτέλεσμά του δείχνει ότι η ιστορία Βιντιάδη - Χάρις προχωρά θετικά, αν και τίποτα ακόμα δεν έχει τελειώσει. Ο Βιντιάδης αναμένεται να μεταβεί πλέον άμεσα στο Λονδίνο, να μιλήσει από κοντά με τον Κιθ Χάρις και να τον ενημερώσει για όλα όσα είπε με τον Νίκο Νοτιά στην Αθήνα.

aek365

Continue reading ...

Μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου θα έχουν τοποθετηθεί «χιονοφράχτες» στην Εγνατία Οδό

Μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου θα έχουν τοποθετηθεί επί της Εγνατίας Οδού, στα σημεία όπου δημιουργούνται προβλήματα, οι ειδικοί «χιονοφράχτες» για τα... ανεμοσούρια.Αυτό αποφασίστηκε στη συνεδρίαση του Συντονιστικού Οργάνου Πολιτικής Προστασίας (ΣΟΠΠ) της Π.Ε. Κοζάνης, καθώς τα τελευταία χρόνια χιλιάδες διερχόμενοι οδηγοί έγιναν μάρτυρες απίστευτων ολιγωριών εκ μέρους των Αρχών που άφηναν «γυμνή» την Εγνατία κάθε χειμώνα.Παρόντες στη σύσκεψη ήταν οι εκπρόσωποι όλων των εμπλεκόμενων οργάνων, από την Πολιτική Προστασία, την αστυνομία, την Πυροσβεστική Υπηρεσία μέχρι τους δήμους. Ελήφθησαν μέτρα για την καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργούνται από την εκδήλωση πλημμυρικών φαινομένων, χιονοπτώσεων και παγετών, για τη χειμερινή περίοδο 2012 - 2013.

epirusgate.blogspot.gr

Continue reading ...

Aποτελέσματα 1ης αγωνιστικής Europa League

Πρεμιέρα είχε χθες βράδυ το Europa League

για την αγωνιστική περίοδο 2012-2013. Στα παιχνίδια που έγιναν ξεχωρίζει η δύσκολη επικράτηση της Λίβερπουλ με 5-3 στην έδρα των Γιουνγκ Μπόις, η άνετη νίκη της Αθλέτικο Μαδρίτης με 3-0 στο Τελ-Αβίβ καθώς και οι ισοπαλίες ανάμεσα στις Τότεναμ-Λάτσιο και Ίντερ-Ρουπίν Καζάν. 

Αναλυτικά τα αποτελέσματα:

1ος όμιλος

Γιουνγκ Μπόις - Λίβερπουλ 3-5 (38' Νουτσόλο, 52' Όγιαλα, 63' Γκονσάλο Σάρατε / 4' αυτ. Όγιαλα, 40' Γουίζντομ, 67' Κοάτες , 74' και 88' Σέλβεϊ)

Ουντινέζε - Ανζί 1-1 (91' Ντι Νατάλε / 44' Λασινά Τραορέ)

2ος όμιλος

Χαποέλ Τελ-Αβίβ - Ατλέτικο 0-3 (37' Κριστιάν Ροντρίγκες, 40' Ντιέγκο Κόστα, 63' Ραούλ Γκαρθία)

Βικτόρια Πλζεν - Ακαντέμικα 3-1 (47' Χόρβατ, 58' Ντούρις, 80' Ραϊτόραλ / 19' Ουίλσον Εντουάρντο)

3ος όμιλος

ΑΕΛ - Γκλάντμπαχ 0-0

Φενέρμπαχτσε - Μαρσέιγ 2-2 (28' Τσανέρ Ερκίν, 57' Αλέξ / 82' Βαλμπουενά, 94' Αντρέ Αγιού)

4ος όμιλος

Μαρίτιμο - Νιούκαστλ 0-0

Μπορντό - Μπριζ 4-0 (13' Σανέ, 27' Γκουφράν, 47' αυτ. Ένχελς, 66' Ζουσιέ)

5ος όμιλος

Στουτγκάρδη - Στεάουα 2-2 (5' Ιμπίσεβιτς, 85' Νίντερμαϊερ / 6' Σίπτσιου, 80' πέν. Ρουσέσκου)

Κοπεγχάγη - Μόλντε 2-1 (20' Κλαουντεμίρ, 74' Κορνέλιους / 45'+1 Παπ Πατέ Ντιούφ)

6ος όμιλος

Ντνίπρο - Αϊντχόφεν 2-0 (50' Ματέους Νασιμέντο, 58' αυτ. Χάτσινσον)

Νάπολι - ΑΪΚ 4-0 (6', 46' και 68' Εντουάρντο Βάργκας, 90' Τζεμαϊλί)

7ος όμιλος

Γκενκ - Βίντεοτον 3-0 (22' Βόσεν, 78' Μπούφελ, 92' Ντε Κολέρ)

Σπόρτινγκ - Βασιλεία 0-0

8ος όμιλος

Ίντερ - Ρουμπίν 2-2 (39' Λίβαγια, 92' Ναγκατόμο / 17' Ριαζάντσεβ, 84' Ροντόν)

Παρτίζαν - Νέφτσι Μπακού 0-0

9ος όμιλος

Λιόν - Σπάρτα Πράγας 2-0 (59' Γκομίς, 62' Λισάντρο Λόπες / 77' Κρέιτσι)

Μπιλμπάο - Χαποέλ Ιρόνι Κιριάτ 1-1 (40' Σουσαέτα / 14' Ροσέτ)

10ος όμιλος

Μάριμπορ - Παναθηναϊκός 3-0 (25' Μπέριτς, 62' Ιμπραΐμι, 88' πέν. Μάρκος Ταβάρες)

Τότεναμ - Λάτσιο 0-0

11ος όμιλος

Ραπίντ Βιέννης - Ρόζενμποργκ 1-2 (66' Κάτσερ / 19' Ελιουνουσί, 60' Ντόρσιν)

Λεβερκούζεν - Μεταλίστ 0-0

12ος όμιλος

Λεβάντε - Χέλσινγκμποργκ 1-0 (40' Χουανφράν)

Τβέντε - Ανόβερο 2-2 (7' Βίλεμ Γιάνσεν, 54' Σαντλί / 67' Σόμπιεχ, 73' αυτ. Βίσχερχοφ)

Οι συνθέσεις των ομάδων:

1ος όμιλος

ΓΙΟΥΝΓΚ ΜΠΟΪΣ: Βέλφλι, Σούτερ, Βέσκοβατς, Όγιαλα, Ραϊμόντι, Ζβέροτιτς (81' Μίκαελ Φράι), Σπίτσερ, Φάρνερουντ, Γκονσάλο Σάρατε (65' Αλεξάντερ Γκονσάλες), Νουτσόλο (69' Σνόιβλι), Μπομπαντίγια,

ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ: Μπραντ Τζόουνς, Γουίζντομ, Κάραγκερ, Κοάτες, Χοσέ Ενρίκε, Νουρί Σαχί, Χέντερσον, Σούσο, Ντάουνινγκ (77' Στέρλινγκ), Ασαϊντί (67' Σέλβεϊ), Πατσέκο (62' Μπορίνι).

ΟΥΝΤΙΝΕΖΕ (3-6-1): Παντέλι, Μπενατιά, Ντανίλο, Ντομίτσι, Ουίλιανς (59' Μπάστα), Μπάντου (58' Ντι Νατάλε), Λάτζαρι, Φαραόνι, Αρμέρο, Ρομπέρτο Περέιρα (76' Πίντζι), Ρανέγι.

ΑΝΖΙ: Πομάζαν, Αγκαλάροβ, Ζοάο Κάρλος, Σαμπά, Ζιρκόβ, Ζουσιλέι, Μπουσουφά, Λασανά Ντιαρά, Σατόβ, Ετο'ό, Λασινά Τραορέ (61' Καρσελά-Γκονσάλες).

2ος όμιλος

ΧΑΠΟΕΛ ΤΕΛ-ΑΒΙΒ: Απουλά Εντέλ, Πάντσιλ, Σούσαν, Μπαντιέρ, Αντέμπι, Τζεμπά-Τζεμπά, Μπρούνο Κοουτίνιο (58' Τουάμα), Βερμούτ (75' Ελρόι Κοέν), Μάμαν, Ταλ Μπεν Χαΐμ ΙΙ, Ταμούζ (69' Μάρε).

ΑΤΛΕΤΙΚΟ: Ασένχο, Σίλβιο, Μιράντα, Κάτα Ντίας, Θίσμα, Μάριο Σουάρεθ, Εμρέ Μπελόζογλου, Ραούλ Γκαρθία, Κριστιάν Ροντρίγκες (74' Χουανφράν), Αντριάν Λόπεθ (68' Κόκε), Ντιέγκο Κόστα (78' Σαούλ).

ΠΛΖΕΝ: Κοζάτσικ, Ρέζνικ, Προχάζκα, Τσισόβσκι, Λιμπέρσκι, Χόρβατ, Ραϊτόραλ (92' Μαλακιάν), Χόρα (61' Ζέμαν), Νταρίντα, Χάνουσεκ, Ντούρις (76' Φίλο).

ΑΚΑΝΤΕΜΙΚΑ: Ρικάρντο, Ροντρίγκο Γκάλο, Χαλίς (49' Μπρούνο Σίνα), Φερέιρα, Νιβάλντο, Φλάβιο, Μακελελέ (73' Εντίνιο), Αλφουσεϊνί Κεϊτά (63' Όγκου), Μαρίνιο, Γουίλσον Εντουάρντο, Σαλίμ Σισέ.

3ος όμιλος

ΑΕΛ: Ντεγκρά, Μάρκο Αϊρόζα, Ντόσα Ζούνιορ, Πάρπας, Μάικον (71' Λουσιάνο Μπεμπέ), Ντεντέ, Νικολάου, Ρουί Μιγκέλ, Εντμάρ Σίλβα (71' Πάουλο Σέρζιο), Ζιλμπέρτο, Βουό (58' Ορλάντο Σα).

ΓΚΛΑΝΤΜΠΑΧ: Τερ Στέγκεν, Γιάντσκε, Μπρούβερς, Άλβαρο Ντομίνγκεθ, Βεντ, Νόρντβαϊτ, Τσιγκερτσί, Ρινγκ (79' Ρουπ), Χέρμαν, Χργκότα (46' Γκρανίτ Τζάκα), Χάνκε (82' Ντε Καμάργκο).

*χαμένο πέναλτι 98' Βεντ

ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ: Βολκάν Ντεμιρέλ, Γκιοκχάν Γκιονιούλ, Γιόμπο, Μπεκίρ Ιρτεγκιούν, Καλντιρίμ, Μεχμέτ Τοπάλ, Ραούλ Μεϊρέλες, Μεχμέτ Τοπούζ, Τσανέρ Ερκίν (88' Στοχ), Αλέξ (66' Κρίστιαν Μπαρόνι), Μουσά Σο (74' Μπιανβενού).

ΜΑΡΣΕΪΓ: Μανταντά, Φανί, Ν'Ντιάγ (42' Μπενουά Σεϊρού), Ν'Κουλού, Μορέλ, Μπάρτον (71' Τζόρνταν Αγιού), Καμπορέ, Αμαλφιτανό, Αντρέ Αγιού, Βαλμπουενά, Ρεμί (63' Ζινιάκ).

4ος όμιλος

ΜΑΡΙΤΙΜΟ: Σαλέν, Μπριγκέλ, Ζοάο Γκιγέρμε, Ρομπέρζ, Λουίς Ολίμ, Ραφαέλ Μιράντα, Ζοάο Λουίζ, Ντάβιντ Σιμάο (75' Γκονσάλο Αμπρέου), Έλντον (54' Φιντέλις), Σαμί, Ντανίλο Ντίας (82' Αντίλσον).

ΝΙΟΥΚΑΣΤΛ: Έλιοτ, Περτς, Γουίλιαμσον, Ράιαν Τέιλορ, Σαντόν, Γκόσλινγκ, Μπιγκιριναμά, Ομπερτάν (81' Μαρβό), Ρομέν Αμαλφιτανό (76' Σέιν Φέργκιουσον), Σόλα Αμεόμπι, Βούτσκιτς (53' Σάμι Αμεόμπι).

ΜΠΟΡΝΤΟ: Καρασό, Μαριάνο, Ενρίκε, Πλανούς, Τρεμουλινάς (67' Μαράνζ), Σανέ, Πλάζιλ, Σεβέ (75' Σακό), Ζουσιέ, Γκουφράν (61' Σερτίκ), Ντιαμπατέ.

ΜΠΡΙΖ: Γιοργκάτσεβιτς, Χούφκενς, Άλμεμπακ, Τζόρντι Φιγκέιρας, Χέγκλι (73' Λεστιέν), Γιόργκενσεν, Βίκτορ Βάθκεθ, Βαν Άκερ (46' Ένχελς), Μπλοντέλ (74' Οτζίντζα-Οφόε), Μπάκα, Τσιτέ.    

5ος όμιλος

ΣΤΟΥΤΓΚΑΡΔΗ: Ούλραϊχ, Σακάι, Νίντερμαϊερ, Φρανσίσκο Ροντρίγκες, Μποκά, Κβιστ (82' Χάρνικ), Γκέντνερ, Τουνάι Τορούν (62' Οκαζάκι), Χάιναλ (82' Ιμπραϊμά Τραορέ), Κακάου, Ιμπίσεβιτς.

ΣΤΕΑΟΥΑ: Ταταρουσάνου, Γκεοργκιέβσκι, Σουκάλα, Σιρίσες, Παρβουλέσκου (81' Λατοβλέβιτσι), Μπουρτσεάνου, Πρεπελίτα (46' Πιντίλι), Φιλίπ (46' Ρουσέσκου), Αντριάν Πόπα, Σίπτσιου, Νίκολιτς.

ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ: Κρίστενσεν, Γιάκομπσεν, Στάντσγκααρντ, Σίγκουρντσον, Μπένγκτσον, Κλαουντεμίρ, Κρίστενσεν, Μπολάνιος (82' Ντελανέι), Γιόργκενσεν (26' Βίνγκααρντ), Κορνέλιους, Σέζαρ Σαντίν (65' Βετόκελε).

ΜΟΛΝΤΕ: Πέτερσεν, Λίνες, Βάτσχαουγκ, Φόρεν, Ρινταρόι, Χέσταντ, Μπέργκετ (82' Έκπο), Χόσετ (41' Χουσαΐν), Παπ Πατέ Ντιούφ, Μόστρομ, Ανγκάν (83' Τσίμα).

6ος όμιλος

ΝΤΝΙΠΡΟ: Λαστούβκα, Μάντζιουκ, Μάζουχ, Τσεμπεριάτσκο, Στρίνιτς, Ροτάν, Ματέους Νασιμέντο (92' Οντίμπε), Κονοπλιάνκα (84' Ντενίσοβ), Ζιουλιάνο, Σελέζνιοβ, Ζοζούλια (84' Κανκάβα).

ΑΪΝΤΧΟΦΕΝ: Βάτερμαν, Χάτσινσον, Μαρσέλο, Ντεράικ, Βίλεμς (46' Ένχελααρ), Φαν Μπόμελ, Στρόουτμαν, Νάρσινχ (74' Μάταβς), Μέρτενς (75' Ντεπάι), Τόιβονεν, Λενς.

ΝΑΠΟΛΙ (3-5-2): Ροζάτι, Γκαμπερίνι, Φεντερίκο Φερνάντες, Αρόνικα, Μπεχράμι, Ελ Καντουρί (46' Χάμσικ), Ντοναντέλ (56' Ντζεμαϊλί), Μέστο, Ντοσένα, Εντουάρντο Βάργκας (80' Σούνινγκα), Ινσίνιε.    

ΑΪΚ: Τούρινα, Λόρεντζον, Κάρλσον, Μαϊστόροβιτς, Γιόχανσον, Ντάνιελσον (81' Λούντμπεργκ), Μπόργκες, Λαλαβελέ, Καγιόνγκ-Μουτούμπα (70' Κουάισον), Καρικάρι (76' Γκόιτον), Μοχάμεντ Μπανγκούρα.

*κόκκινη 74' Χάμσικ

7ος όμιλος

ΓΚΕΝΚ: Ντε Χάουτ, Ντάνι Φερνάντεθ (77' Νάντσον), Σίμαϊς, Κουλιμπαλί, Χαμαλάινεν, Γκοριούς, Χάιλαντ, Μπουφέλ, Ζοζέφ-Μονρόζ (81' Πλετ), Ντε Κολέρ, Βόσεν (86' Κουμόρτζι).

ΒΙΝΤΕΟΤΟΝ: Μπόζοβιτς, Άλβαρο Μπράτσι, Μάρκο Κανέιρα, Πάουλο Βινίσιους, Στοπίρα, Τοτ (65' Κόβας), Μίτροβιτς, Φελίπε Ολιβέιρα (58' Γκιούρσο), Βάλτερ Φερνάντεθ, Σάντορ, Τόργκελε (72' Νίκολιτς).

ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ: Ρουί Πατρίσιο, Σέντρικ, Σαντάο, Ρόχο, Πράνιτς, Ζέλσον Φερνάντες, Ιζμαϊλόβ (67' Αντρέ Μαρτίνς), Ελίας (56' Ντανιέλ Καρίσο), Καρίγιο (77' Λαμπιάντ), Ντιέγκο Καπέλ, Φαν Βόλφσβινκελ.

ΒΑΣΙΛΕΙΑ: Ζόμερ, Στάινχεφερ, Ντράγκοβιτς, Σάουρο, Παρκ Γιου-Χο, Μαρσέλο Ντίας (83' Φάμπιαν Φράι), Καμπράλ, Μοχαμέντ Σαλάχ (75' Ζουά), Στόκερ (91' Ντεγκέν), Αλεξάντερ Φράι, Στρέλερ.

*κόκκινη 50' Σαντάο

8ος όμιλος

ΙΝΤΕΡ: Σαμίρ Χαντάνοβιτς, Ζόναταν (47' Γκουαρίν), Ρανόκια, Σαμουέλ, Ναγκατόμο, Σανέτι, Γκαργκάνο, Καμπιάσο, Κοουτίνιο, Λίβαγια (61' Μιλίτο), Κασάνο (67' Άλβαρο Περέιρα).

ΡΟΥΜΠΙΝ: Ριζικόβ, Κουζμίν, Σαρόνοβ, Θέσαρ Νάβας, Μαρκάνο, Νάτχο, Μποκέτι (81' Καλεσίν), Ριαζάντσεβ (70' Ορμπάιθ), Καραντενίζ (85' Κασάεβ), Ερεμένκο, Ροντόν.

ΠΑΡΤΙΖΑΝ: Στόικοβιτς, Μίλκοβιτς, Όστοϊτς, Ιβάνοφ, Λαζέβσκι, Μάρκοβιτς (63' Γιόγιοτς), Καμαρά, Τόμιτς, Μάρκοβιτς, Ίλιτς, Μίτροβιτς (73' Στσέποβιτς).

ΝΕΦΤΣΙ: Σταμένκοβιτς, Σουκούροβ, Μιτρέσκι, Κουλίγεβ, Μπρούνο Μπερτούκι, Σαντίκοβ, Έρικ Ράμος, Ιμαμβερντίγεβ (58' Σεΐντοβ), Βομπάι (87' Μεχντίγεβ), Φλαβίνιο (77' Αμπντουλάγεβ), Νικολάς Κανάλες.

9ος όμιλος

ΛΙΟΝ: Βερκούτρ, Ρεβεγιέρ, Μπακαρί Κονέ, Μπίσεβατς, Νταμπό (43' Ουμτιτί), Μαλμπράνκ (83' Φοφανά), Γκοναλόν, Γκρενιέ, Λακαζέτ, Λισάντρο Λόπες (67' Μονσόν), Μπεφετιμπί Γκομίς.

ΣΠΑΡΤΑ ΠΡ.: Βάτσλικ, Βιντλίτσκα, Σβέντικ, Γιαρόσικ, Πάμιτς, Παβέλκα (58' Χόλεκ), Χουσμπάουερ (85' Μπαλάι), Κάντλετς, Καντεράμπεκ, Πρίκριλ (72' Κρέιτσι), Κουέουκε.

ΜΠΙΛΜΠΑΟ: Ιραϊθόθ, Ιραόλα, Γουρπέγκι, Αμορεμπιέτα, Χαβιέρ Καστίγιο (82' Ίνιγκο Ρουίθ), Ιτουράσπε, Ντε Μάρκος, Μουνιαΐν, Σουσαέτα, Ίσμα Λόπεθ (46' Φ. Γιορέντε), Αντούριθ (59' Ιμπάι Γκόμεθ).

ΧΑΠΟΕΛ ΚΙΡΙΑΤ: Αμος, Γκαμπάι, Τζέντεκ, Χασάμα, Μάτοβιτς, Γκαζάλ, Ροσέτ (74' Ελίσα), Τασέβσκι, Εϊνμπίντερ (90' Βαχάμπα), Αμπουχατζίρα (80' Πορόκαρα), Λένσε.

10ος όμιλος

ΜΑΡΙΜΠΟΡ: Γιάσμιν Χαντάνοβιτς, Μέγιατς, Ραΐτσεβιτς, Πότοκαρ (82' Βίντοβιτς), Μέγιατς, Μέρτελ, Τσβιγιάνοβιτς, Μέζγκα (85' Ντόντλεκ), Ιμπραίμι, Μάρκος Ταβάρες (91' Φιλίποβιτς), Μπέριτς.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Καρνέζης, Βύντρα, Μπουμσόνγκ, Βελάσκες, Σπυρόπουλος, Βιτόλο, Ζέκα, Κατσουράνης, Ιμπραΐμ Σισοκό, Οούσου-Αμπέγε (75' Μαυρίας), Χριστοδουλόπουλος (56' Φορναρόλι).

ΤΟΤΕΝΑΜ: Λορίς, Γουόκερ, Κόκερ, Βερτόνχεν, Νότον, Σάντρο, Ντεμπελέ (95' Μέιζον), Μπέιλ, Λένον (82' Τάουνσεντ), Ντέμπσεϊ (76' Σίγκουρντσον), Ντεφόου.

ΛΑΤΣΙΟ: Μαρκέτι, Λούλιτς, Αντρέ Ντίας (92' Έντερσον), Μπιάβα, Καβάντρα, Λεντέσμα, Άλβαρο Γκονσάλες, Ονάζι (81' Μάουρο Σάρατε), Μάουρι, Ερνάνες (94' Σιανί), Κλόζε.

11ος όμιλος

ΡΑΠΙΝΤ: Κένιγκσοφερ, Τρίμελ, Ζόνλαϊτνερ, Ζέρσον, Κάτσερ, Χέικινεν, Ιλντίζ (70' Πράγκερ), Άλαρ, Μπούργκσταλερ (85' Γκρόζουρεκ), Χόφμαν, Μπόιντ.

ΡΟΖΕΝΜΠΟΡΓΚ: Ούρλουντ, Γκαμπόα, Ρετζίνιουσεν, Ρένινγκ, Ντόρσιν, Σβένσον, Ντίσκερουντ (91' Ίβερσεν), Ντότσκαλ, Χολμ (81' Σέλνες), Ελιουνουσί, Πρίτσα.

*χαμένο πέναλτι 33' Αλαν

ΛΕΒΕΡΚΟΥΖΕΝ: Λένο, Σβάαμπ, Τοπράκ, Βόλσχαϊντ, Χοσογκάι, Ρόλφες, Ράιναρτς, Λαρς Μπέντερ (63' Σέρλε), Ρενάτο Αουστούστο (63' Γκονσάλο Κάστρο), Μπελαραμπί, Κίσλινγκ (76' Τζούνιορ Φερνάντες).

ΜΕΤΑΛΙΣΤ: Χοριαϊνόβ, Βιγιάγκρα, Γκουέγ, Μάρκο Τορσιλιέρι, Φιλίνιο, Χουάν Τόρες, Εντμάρ, Κλέιτον Σαβιέρ, Τάισον (65' Ουίλιαν), Χοσέ Σόσα (88' Πσενίτσνιχ), Κριστιάλδο (76' Μάρλος).

12ος όμιλος

ΛΕΒΑΝΤΕ: Κέιλορ Νάβας, Πέδρο Λόπεθ, Νταβίντ Ναβάρο, Μπαγεστέρος, Χουανφράν, Παπακουλί Ντιόπ, Ιμπόρα, Μίτσελ (60' Μπαρκέρο), Πέδρο Ρίος (87' Παγιαρδό), Χουάνλου, Άνχελ (72' Ρουμπέν Γκαρθία).

ΧΕΛΣΙΝΓΚΜΠΟΡΓΚ: Χάνσον, Άντερσον, Μπάφο, Λάρσον, Ούρονεν, Μαλάνγκου (85' Άλβαρο Σάντος), Γκάσι, Λίντστρεμ (73' Μπουαουζάν), Μπεντόγια, Άκαμ (64' Σόρουμ), Τζούρτζιτς.

ΤΒΕΝΤΕ: Μιχαΐλοφ, Ροσάλες, Βίσχερχοφ, Ντόουγκλας, Μπράαφχαϊντ (50' Μπογιατά), Μπράμα, Βίλεμ Γιάνσεν, Σχίλντερ (46' Λάντζαατ), Τάντιτς, Σαντλί (77' Φελίπε Γκουτιέρες), Καστενιό.

ΑΝΟΒΕΡΟ: Τσίλερ, Τσερούντολο, Έγκιμαν, Φελίπε, Ράους, Αντρέασεν (75' Σμίντεμπαχ), Σέρζιο Πίντο (31' Νίκτσι), Στιντλ, Χούστι, Αμπντελαουέ (46' Σόμπιεχ), Σλάουντραφ.

Continue reading ...